Hardcore, Hazes, harde klappen en hoge hakken

Hieronder het verslag dat in het Dagblad van het Noorden verscheen over het vechtsportevenement Glorious Heroes, met een kickbokser met een wielerlijfje en een rondemiss die voor het eerst op hakken liep.

Hardcore, Hazes, harde klappen en hoge hakken

Zaterdag was de zaal waar normaal gesproken de basketballers van Donar hun kunsten vertonen tijdens het vechtsportgala Glorious Heroes voor even het domein van Thai- en kickboksers. Nou ja, even: van drie uur ‘s middags tot laat in de avond stond MartiniPlaza in het teken van hardcore, Hazes, harde klappen en hoge hakken.

Is hij niet per abuis op het verkeerde evenement beland? Dat is wat je je afvraagt als Apeldoorner Brent Rotganz zaterdagmiddag iets na drieën als allereerste de ring betreedt in MartiniPlaza. Hij doet denken aan een wielrenner van het type dat in juli bij de eersten bovenkomt op de Col du Galibier of een andere Alpenreus in de Tour de France. Broodmager. Luciferstokjes als armen. Je kunt z’n ribben bijna tellen. Maar dit is toch echt het vechtsportgala Glorious Heroes, het kindje van organisatoren Chris Niewold en Anton Schut.

Rotganz lijkt de bui zelf al een beetje te zien hangen. Z’n schouders hangen omlaag en z’n gezicht straalt niet bepaald veel levensvreugde uit als de junior in de ring staat te wachten tot zijn tegenstander de ring betreedt. Zijn tegenstander is Daan Weis van Glorious Gym uit Assen. Het verschil tussen beide juniors is levensgroot. Niet alleen in spiermassa, maar ook in bravoure. De borst vooruit in plaats van de schouders omlaag. Iedereen die z’n ogen niet in z’n zak heeft kan de uitkomst van deze partij raden. En inderdaad, binnen de minuut is het alweer afgelopen. Een paar harde klappen en rake schoppen van Weis en de arme Rotganz ligt tegen het canvas. De scheidsrechter geeft ‘m acht tellen en verlost hem uit z’n lijdensweg. Daan Weis steekt z’n duim op naar wat bekenden in het publiek en verlaat de zaal. Voor hem zit het er alweer op. Binnen de minuut.

Voor de toeschouwers begint het net. Het juniorengevecht is de eerste van de 29 partijen die ze vanmiddag en vanavond voorgeschoteld krijgen. Maar het tempo zit er zo aan het begin van de middag lekker in, want ook de tweede partij haalt de bel van de eerste ronde niet. Boem-boem-boem. Daar hangt de volgende patiënt tegen de touwen.

En niet alleen in de ring is er ruimte voor spektakel. De opkomst van de kickboksers is al een attractie op zich. De vechtsporters komen deze middag uit ‘de buik’ van een afbeelding van een enorme vechtsporter tevoorschijn en maken over de loper, begeleid door muziek naar keuze, hun gang naar de ring.

In de derde partij staat er wat dat betreft een interessante confrontatie op de rol. Pascal van Apeldoorn betreedt het strijdtoneel met snoeiharde hardcore, terwijl Leroy Muller onder een vrolijk deuntje van André Hazes naar de plek wandelt waar het allemaal moet gebeuren. Deze keer halen we de bel van de eerste ronde wel. Hardcore en Hazes zijn aan elkaar gewaagd. Het is een intens gevecht. Af en toe als twee slangen in elkaar verstrengeld – een toeschouwer: ,,Kijk, hij komt ‘m gewoon even knuffelen.’’ Na drie rondes beslist de jury dat hardcore het van Hazes wint.

Tijdens het middagprogramma van Glorious Heroes komen verder vooral de lokale helden in actie. Zo wint Bart Mulder van Flight Game Academy uit Zuidlaren op punten van Robert Visser van Sportschool Elsomo uit Marum – niet in het laatst omdat Visser op de steun van zijn luidkeels aanwezige coach Sem Schilt kan rekenen – en is Sirano Zand in een Gronings onderonsje in een uitputtingsslag te sterk voor Ridvan Duman.

Maar het publiek komt vooral los als local hero Clarence Huitema het strijdtoneel betreedt. Hij neemt het op tegen de Amsterdammer Aslan Pitronella. Het is een partij op een niveautje hoger dan het voorgaande werk. En dat kun je zien. Het is een spel van zwaaiende armen, en die dan weer ontwijken, dat soms meer op moderne dans lijkt dan op vechten. Tot Huitema in een flits toeslaat. Daar ligt de Amterdammer. Uitgeteld.

Het showelement dat bij een vechtsportgala hoort, komt in de partij tussen Youssef Sigaoui en Dimangio Jano van het Groningse Loasana Gym pas echt tot volle wasdom. Begeleid door vier vuurfonteinen maken de heren bijna Oscarwinnende performances van hun opkomst. Sigaoui heeft een Marokkaanse vlag als cape om z’n lijf gedrapeerd en loopt haast in trance richting de ring. Dimangio Jano doet het met ‘slechts’ een handdoek over z’n hoofd, maar houdt in het midden van de loper even stil voor een moment van bezinning met z’n trainer.

Tijdens het gevecht ook spektakel genoeg: Jano strooit tot groot enthousiasme van het publiek met flying kicks. De Marokkaanse vlag-cape zorgt er niet voor dat zijn Amsterdamse tegenstander opeens over superkrachten beschikt, want de kleine Jano is oppermachtig. Tot een knock-out komt het niet, maar ook de jury ziet dat de Groninger veel sterker is: een overwinning op punten en het publiek door het dolle heen.

En zelfs als er even helemaal geen kickboksers bij betrokken zijn, rollen de oe’s en aa’s van de tribunes: één van de rondemissen lijkt voor het eerst op stilettohakken te lopen en dat is bij ieder rondje met het rondebord weer spannend. Ze blijft ternauwernood overeind, maar het maakt wel iets duidelijk: een vechtsportgala is letterlijk geen seconde saai.