Mijn ontmoeting met mascotte ‘Goalie’

Wat doe je als je opeens oog in oog staat met een levensgrote mascotte? Het is niet een vraag waar je iedere dag over nadenkt, maar zo’n twee weken geleden moest ik wel, toen ik in de bestuurskamer van voetbalclub Noordster te Oude Pekela (bekend van de prima slogan ‘Oude Pekela, een prima plek’) werd geconfronteerd met ‘Goalie’.

Goalie is een obese kat met een beetje merkwaardige gele tentakels op de plek waar je oren zou verwachten – maar blijkbaar zit dat bij mascottes anders. Hij kwam als donderslag bij heldere hemel mijn leven binnen waggelen. Het ene moment had ik het met de voorzitter van Noordster over de ietwat zorgbarende negende plaats van het vlaggenschip in de Tweede Klasse L; het volgende moment zwiepte er een deur open en keek ik recht in de grote ogen van Goalie. Hij zwaaide vrolijk naar me.

Zo’n moment gun je iedereen. Het is een levensveranderende ervaring. Ik kan het bedrijven die nu nog met allerlei ingewikkelde assessments werken van harte aanbevelen. Laat vanuit het niets een man in een enorm dierenpak bij een sollicitatiegesprek naar binnen stormen en je weet meteen wat voor vlees je in de kuip hebt.

Ik reageerde als volgt: “Hij is wel groot zeg. Bij WVV hebben ze een beer.” Ik zei dat tegen de voorzitter, terwijl Goalie vrolijk naar me bleef zwaaien. Het was een raar moment, waarop het besef doordrong: ik praat liever niet met volwassen mannen in kattenpakken.

Ik ben een slecht mens. Denk ik.

mascotte goalie

Foto: Simon Koster.